Kora wiązu czerwonego (Ulmus Rubra) występuje głównie w Ameryce Północnej, a szczególnie w centralnej i południowej części tego kontynentu. Najczęściej rośnie na wysokości do 600 m n.p.m. na wilgotnych terenach i w pobliżu rzek. Zawiera wiele właściwości leczniczych – koniecznie sprawdź jakie!
Spis treści
Co to jest kora wiązu czerwonego? Pochodzenie
Kora wiązu czerwonego to cienka, wewnętrzna warstwa pnia drzewa Ulmus rubra (wiąz czerwony). Zawiera bogaty zestaw substancji bioaktywnych takich jak:
- polisacharydy śluzowe,
- taniny,
- skrobia i celuloza,
- ligniny,
- sterole roślinne i fitochemikalia,
- kwas galusowy, kwas ferulowy i inne fenole [1].
Kora wiązu czerwonego – Jakie właściwości lecznicze ma kora wiązu czerwonego?
Osłona błon śluzowych
Lepka, żelowa konsystencja kory zmniejsza działanie drażniące kwasu solnego i enzymów trawiennych. Zapewnia ukojenie w przypadku refluksu żołądkowo-przełykowego, stanów zapalnych żołądka i jelit, a także przy chrypce [2].
Działanie przeciwzapalne i antyoksydacyjne
Związki fenolowe obecne w korze wiązu czerwonego wykazują właściwości przeciwzapalne i antyoksydacyjne. Pomagają zmniejszyć stres oksydacyjny w organizmie, łagodzą stany zapalne towarzyszące schorzeniom układu pokarmowego i oddechowego.
Łagodzenie objawów IBS
Preparaty z tym składnikiem łagodzą objawy zespołu jelita drażliwego (IBS). Żelowa konsystencja zmniejsza tarcie w przewodzie pokarmowym, koi śluzówkę jelita i poprawia komfort trawienia [3].
Regeneracja skóry i szybsze gojenie się ran
Miejscowe stosowanie kory wiązu czerwonego, np. w formie pasty lub maści, przyspiesza gojenie ran dzięki działaniu przeciwzapalnemu i łagodzącemu. Roślinne śluzy sprzyjają regeneracji naskórka, a do tego zmniejszają swędzenie i podrażnienia.
Kiedy spożywać korę wiązu czerwonego?
Zalecane jest spożywanie kory wiązu czerwonego w przypadku:
- dolegliwości układu pokarmowego – łagodne zapalenie błony śluzowej żołądka, refluks, IBS, zaparcia lub biegunka;
- wystąpienia stanów zapalnych górnych dróg oddechowych – podrażnione gardło i krtań, a także kaszel;
- leczenia wewnętrznych stanów zapalnych skóry;
- podrażnionych dróg moczowych – w celu złagodzenia świądu i stanów zapalnych.
Jak spożywać korę wiązu czerwonego?
Sposób spożywania kory wiązu czerwonego powinien zależeć od jego formy, np.:
- napar – 1-3 łyżeczki na 240 ml gorącej wody, parzyć przez ok. 15 min;
- kapsułki – 2-3 razy dziennie; należy zachować odstęp ≥ 1 godz. między kapsułkami z korą wiązu czerwonego a innymi lekami;
- żel – należy przyjmować w czasie posiłku lub bezpośrednio po.
Podczas regeneracji układu pokarmowego należy przyjmować korę wiązu czerwonego przez 2-8 tygodni.
Czy kora wiązu czerwonego dla psa jest bezpieczna?
Kora wiązu czerwonego może być stosowana przez zwierzęta – szczególnie przez psy i koty. To naturalny środek na dolegliwości trawienne u czworonogów. Warto po niego sięgnąć w przypadku nieswoistego zapalenia jelit i zapalenia błony śluzowej żołądka u psa lub kota.
Czym różni się kora wiązu czerwonego od kory wiązu pospolitego?
Kora wiązu czerwonego jest mylona z korą wiązu pospolitego. Jednak oba te gatunki mają inne działania lecznicze. Przedstawiamy najważniejsze różnice:
| Cecha | Ulmus rubra (wiąz czerwony) | Ulmus campestris (wiąz pospolity) |
| Zawartość śluzu | Wysoka – tworzy gęsty, ochronny żel. | Niska – nie żeluje lub bardzo słabo. |
| Główne działanie | Demulcentowe, przeciwzapalne i regenerująco. | Działa moczopędnie i przeciwzapalnie. |
| Zastosowanie | Układ pokarmowy, gardło, skóra, pomocne u zwierząt. | Wspomaganie leczenia problemów trawiennych. |
| Konsystencja po zmieszaniu z wodą | Lepki żel. | Niejednorodna, bez żelowania. |
Podsumowanie
Kora wiązu czerwonego wykazuje silne właściwości lecznicze – osłonowe, przeciwzapalne i regenerujące. Stosowana w leczeniu dolegliwości układu pokarmowego, gardła, skóry, a także u zwierząt, szczególnie u psów. Tworzy żelową konsystencję, która chroni błonę śluzową i wspomaga gojenie. Można ją spożywać w zarówno w formie kapsułek, naparów, jak i żelu – w zależności od preferencji.
Bibliografia:
- Dr Henryk Różański, Wiąz – Ulmus w praktycznej fitoterapii, 2013, https://rozanski.li/3154/wiaz-ulmus-w-praktycznej-fitoterapii/.
- Dr Hans W. Kothe, 1000 Kräuter. Hailpflanzen von A-Z. Wirkstoffe und Anwendung, 2006.
- Young-Eun J., Natural Product-Derived Drugs for the Treatment of Inflammatory Bowel Diseases, Intest Res. 2014 Apr 29;12(2):103–109, 2014.
