Nawłoć pospolita (łac. Solidago virgaurea) – kwiat i ziele
Rodzina: astrowate (łac. Asteraceae)
Rodzaj: nawłoć (łac. Solidago)
Gatunek: nawłoć pospolita (łac. Solidago virgaurea)
Surowiec: ziele nawłoci
Inne nazwy: mimoza, włoć, urasz, złota rózga, złotnik, herba paganum (ziele pogan)
Opis nawłoci:
Nawłoć należąca do rodziny astrowatych, jest gatunkiem pospolicie występującym w Polsce. Spotkamy ją na łąkach. Rośnie w Europie, Ameryce Północnej i Azji. Od lipca do września kwitnie, tworzy duże, żółte kwiatostany u szczytu łodygi. Dorasta do 1 m wysokości, posiada prostą łodygę, z której wyrastają podłużne liście. Ze względu na niewielkie wymagania względem gleby i nasłonecznienia, często spotkamy ją również w przydomowych ogródkach. Oprócz walorów dekoracyjnych nawłoć posiada wiele pozytywnych właściwości wpływających korzystnie na organizm.
Właściwości i tradycyjne zastosowanie:
Od dawien dawna nawłoć pospolita wykorzystywana była w tradycyjnej medycynie jako środek poprawiający pracę układu moczowego, przyspieszający gojenie ran, a także usuwanie toksyn z organizmu. Pierwsze wzmianki o wykorzystaniu nawłoci pochodzą z czasów starożytnego Rzymu. Ówcześni medycy przemywali naparem z nawłoci rany żołnierzy powracających z bitwy. Łacińska nazwa solidago oznacza scalanie. W zielu nawłoci znajdują się flawonoidy, kwasy fenolowe, glukozydy, saponiny i olejek eteryczny.
W medycynie ludowej nawłoć pospolita ceniona była ze względu na działanie wspierające moczopędną funkcję i prawidłową pracę nerek, a także działanie ściągające, antyseptyczne i wzmacniające reakcje przeciwzapalne. Ziele nawłoci używano również na wsparcie dobrego stanu stawów. Przygotowywano z niej napary lub wyciągi alkoholowe. Przemywano nimi zmienioną skórę, trudno gojące się rany oraz używano do obmywania narządów płciowych. Napar można stosować wewnętrznie i zewnętrznie.
Przeciwwskazania do stosowania:
Nawłoci nie powinny stosować kobiety w ciąży i karmiące piersią.
Źródła:
Więcej informacji o nawłoci znajdziesz na blogu: